Το φως της λάμπας τρεμοπαίζει.
Μια φιγούρα αρχίζει και διακρίνεται αχνά. Είναι στο κέντρο ενός δωματίου κουλουριασμένη...
Το είδωλο της αντικατοπτρίζεται στους καθρέφτινους τοίχους.

Το φως ανάβει. Οι νότες χορεύουν στον αέρα, και ξαφνικά το σώμα... που έμοιαζε άψυχο παίρνει ζωή...

Στην αρχή μια απαλή κίνηση των χεριών...αέρινη....!!

Και ξαφνικά ο ρυθμός σα να καταλαμβάνει το κορμί της! Η έκφραση του προσώπου αλλάζει... μια ένταση βγαίνει από μέσα της και εκπέμπει πάθος.
Οι μύες σφίγγονται, το σώμα σφίγγεται... το πρόσωπο δείχνει αγωνία...

Η ήχος δυναμώνει... Στροβιλίζεται μέσα στο δωμάτιο... Αιωρείται μεταξύ Γης και Ουρανού...

Κρεσέντο.

Λυγίζει, ορθώνεται, κάμπτει και εκτείνει... περιστρέφεται. Το δέρμα της γυαλίζει από τις σταγόνες του ιδρώτα της.

Κάθε κίνηση της και μια φυγή, μια στιγμή, μια ανάσα βεβιασμένη, αγωνιώδης. Κάθε νότα, ένα χτύπημα μαστιγίου στις αισθήσεις της...

Μέχρι που δεν μπορεί να σταματήσει! Η κίνηση είναι συνυφασμένη με τη ζωή της... χορεύει για τη ζωή της... χορεύει για τη ζωή της, μέσα από τη ζωή της...

Δεν έχει αίσθηση της πραγματικότητας... δεν είναι άνθρωπος πια... είναι μια νεράιδα, ένα πλάσμα απόκοσμο, άυλο, άπιαστο, ένα συνονθύλευμα άκρων... αλλά βασικά τίποτα άλλο παρά αυτή και ο ρυθμός... μόνο αυτή και το συναίσθημα της...

Η μουσική τελειώνει... οι τελευταίες συγχορδίες χαϊδεύουν το χώρο.
Η απελπισία τη γεμίζει...! Δε πρόλαβε..! Δεν "άδειασε"...! Τινάζεται στον αέρα... πέφτει... πέφτει... κουλουριάζεται στο πάτωμα... κρύβει το δακρυσμένο της πρόσωπο... καθώς η μελωδία σβήνει... αφήνοντας την πάλι μόνη, στο κέντρο του δωματίου...!

Ένα σώμα χωρίς ψυχή, μια καρδιά χωρίς ρυθμό....!