Δυο φίλοι συναντιούνται τυχαία στον δρόμο μετά από πολλά χρονιά...
- "Τι κάνεις;", ρωτάει ο πρώτος
- "Δουλεύω στο λογιστήριο μιας μεγάλης εταιρείας. Εσύ;", απαντά ο δεύτερος.
- "Εγώ δυστυχώς είμαι άνεργος εδώ και 1-2 μήνες", συμπληρώνει ξανά ο πρώτος.

Τι εκνευριστικός διάλογος! Οι περισσότερες δουλειές (ευτυχώς όχι όλες) έχουν επιλεχθεί από ανάγκη απ’ τους ανθρώπους που τις κάνουν. Γιατί λοιπόν να τους προσδιορίζουν; Γιατί η επαγγελματική ιδιότητα να είναι η συνήθης απάντηση στο ερώτημα "τι κάνεις";

Οι περισσότεροι άνθρωποι (θέλω να ελπίζω πως είμαστε οι περισσότεροι) σίγουρα θαυμάζουμε κάποιους ανθρώπους που προσφέρουν εθελοντικά τον χρόνο τους σε κάτι κοινωφελές, σίγουρα παρακολουθούμε τις δράσεις κάποιας ομάδας ή οργάνωσης και χαιρόμαστε που υπάρχουν και παράγουν αυτό το έργο. Γιατί παραμένουμε θεατές;

Οι περισσότερες δουλειές (ευτυχώς όχι όλες) έχουν επιλεγεί ως μέσο βιοπορισμού. Ως μέσο οικονομικής ανεξαρτησίας ώστε να μπορούμε στη συνέχεια να κάνουμε όλα αυτά που αγαπάμε και επιθυμούμε. Γιατί δεν τα κάνουμε λοιπόν; Γιατί σταματάμε στο μέσο και δεν προχωράμε στο σκοπό; Γιατί η κατανάλωση μοιάζει σα να έγινε ο σκοπός για τόσο πολλούς ανθρώπους; Τι μας εμποδίζει απ’ το να κάνουμε αυτό το πρώτο βήμα και να συνεισφέρουμε με όποιο τρόπο επιθυμούμε; Να γίνουμε κι εμείς συμμέτοχοι σ' αυτό που θαυμάζουμε.

Πίστεψε με το πρώτο βήμα είναι το πιο δύσκολο. Μόλις το κάνεις όλα θα γίνουν πιο εύκολα και πιο απλά. Ακόμα και το πρωινό σου (όπως θα ‘λεγε κι ο φίλος tyler) θα έχει πιο ωραία γεύση. Μόλις συνειδητοποιήσεις το αντίκτυπο που θα έχουν οι πράξεις σου, μόλις καταλάβεις πόσο εύκολο είναι να γίνεις και συ ένας μικρός ήρωας σαν κι αυτούς που πιθανόν θαυμάζεις, τότε όλα θα γίνουν πιο απλά. Για σένα και για τους άλλους.

"αλίμονο στο λαό που έχει ανάγκη από ήρωες" -- b. brech