Ηλεκτρικές ανεμώνες σε κοιλάδα από ουίσκι
Ένα σπάνιο είδος πουλιών από πάνω πετά
Φτερά με χρώματα που θυμίζουν δύνη
Σαν όπιο που σπάνια βρίσκεις να πιεις

Δρόμοι αχανείς στρωμένοι με χλόη
Σταγόνες δροσιάς τροπικής υγρασίας
Φεγγάρια στολίζουν το ουράνιο σεντόνι
Και χορεύουν στων χεριών τη βουλή

Καρδιά από μπλε χαρτί καμωμένη
Σαν καράβι μικρό σε ρυάκι που τρέχει
Χτυπάει στις πέτρες, στην όχθη
Μα διαρκώς τα σωθικά σου τρυπά

Κι η μεγάλη στιγμή ο χρόνος που πέφτει
Σε παγίδα φρικτή σαν ο ήλιος θα δύει
Σε κορμί ιδρωμένο από πάθος θεό
Σε κρεβάτι στ’ όνομα σου ορκισμένο.

Ξυλοκόπος το πάθος σε ορίζει παντού
Τη ματιά, την αφή σου, τη γεύση
Που όσο κι αν ψάξεις, δε βρίσκεις αλλού
Σε αισθήσεις νεράιδες με πέπλα χρυσού