Εδώ, σ’ αυτό το ζοφερό μεταίχμιο
Είμαι έτοιμη να πω το ύστατο χαίρε
στην πόλη που με γέννησε και με έφτασε τριάντα χρόνων
γυναίκα
Εδώ σ’ αυτή την καμπή της προσωπικής μου ιστορίας
και μιας κοινωνίας φλέγουσας απ’ τον αυτο-εμπρησμό της
είμαι έτοιμη να κόψω τη ζωή μου στα δύο
αποχωριζόμενη τη γλυκιά μου γειτονιά
που, ξέρω, τίποτα φοβερό δεν έχει
μα είναι για μένα το πιο οικείο μου τοπίο
Ξέρω, με εμπάθεια δεν πρέπει να μιλώ
για όσους έφτασαν μετά από μένα
μα… πόσο πονάει αυτό το χαίρε στην πόλη μου
κανείς δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει
ως πότε θα με ταλανίζει η απόσταση
Εδώ, σ’ αυτό το αγριεμένο σύνορο
αφήνω πίσω μου όλους όσους έχουν δικλείδες ασφαλείας
Ο χώρος αυτός θα ανήκει σε λίγο καιρό μόνο σε προνομιούχους
και σε υπηρέτες
Σε τσιφλικάδες και σε δούλους
Κι εγώ κάπου άλλου, θα ατενίζω από μακριά
την πόλη που αγάπησα και θα στερούμαι
Νιώθω ήδη τη νοσταλγία…
21-08-2011