Πατρίδα μου είναι το Εγώ μου. Το Εγώ είναι μία ιδιαίτερη χώρα που παλιότερα νόμιζα πως γνώριζα έως και την τελευταία σπιθαμή της. Κατόπιν όμως κάποιων επαναλαμβανόμενων -κατά κύριο λόγο ευχάριστων- ενδείξεων κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το Εγώ μένει ίδιο σε γενικές γραμμές. Ωστόσο, κάποιοι εξωγενείς κυρίως παράγοντες μπορούν να αλλάξουν έστω και στο ελάχιστο κάποια τοπία του, με αποτέλεσμα σε κάποιες περιοχές να απαιτείται η επαναπραγματοποίηση μίας πιο λεπτομερούς χαρτογράφησης.

Το Εγώ αποτελείται από διάφορους γεωλογικούς και τοπογραφικούς σχηματισμούς, οι οποίοι κάποιες φορές χαρακτηρίζονται και ως ετερόκλητοι μεταξύ τους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο ωκεανός που αγκαλιάζει αυτή την χώρα, σε κάποιες τοποθεσίες γίνεται τιρκουάζ και ερωτοτροπεί με την υπέροχη πλατινένια άμμο και σε κάποιες άλλες γίνεται μαύρος και δέρνει τα βράχια με το κυμάτινο μαστίγιό του. Και εκεί που μπορεί να τρέχω σε ένα καταπράσινο οροπέδιο το Εγώ μπορεί να μου επιφυλάσσει ένα απόκρημνο βάραθρο του οποίου το τέλος γνωρίζουν μόνο τα όρνεα που πετάνε μέσα σε αυτό. Στο Εγώ οι τέσσερις εποχές δε διαδέχονται αρμονικά η μία την άλλη και με σταθερή διάρκεια. Έτσι, ενώ ο Ήλιος του Εγώ μπορεί να χαϊδεύει με τις ακτίνες του τις πλαγιές των βουνών του, τις ακτές και τις θάλασσες του, ξαφνικά αυτές οι πλαγιές, οι ακτές και οι θάλασσες να χάνονται μέσα στην ομίχλη του χιονιά. Από το Εγώ εκτελούνται καθημερινά φθηνές πτήσεις από και προς τα Ηνωμένα Φιλικά Εμιράτα, όπου σε κάθε ένα από αυτά διαμένει και ένας φίλος. Συνεπώς, με τον απαιτούμενο σεβασμό στην κουλτούρα κάθε Εμιράτου, μπορεί κάποιος να επισκεφτεί αυτό το Εμιράτο ή και να φιλοξενηθεί για κάποιες ημέρες σε αυτό, ενώ μπορεί να παράσχει κάποιες φορές και τον ίδιο τύπο φιλοξενίας στο Εγώ, διατηρώντας έτσι ιδιαίτερες επαφές με το λαό του και χτίζοντας μια σχέση διακρατικής αλληλεγγύης. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι εκλείπουν και τα διπλωματικά επεισόδια. Απλά έπειτα από όλα αυτά, αν και φιλικό, το Εγώ ατσάλωσε τα όρια του και εξοπλίστηκε με αμυντικά μέσα τελευταίας τεχνολογίας. Ξέχασα όμως το πιο σημαντικό… μοναδικός κυβερνήτης του Εγώ είμαι εγώ!

Σε κάποια από τις επισκέψεις μου στα Ηνωμένα Φιλικά Εμιράτα γνώρισα και εσένα από την χώρα του Εσύ. Έπειτα δρομολογήθηκαν στο αεροδρόμιο της πατρίδας μου καθημερινές πτήσεις από και προς την πατρίδα σου, η οποία δε διέφερε και πολύ από το Εγώ. Το Εσύ αποτελούνταν από τα ίδια μορφολογικά και γεωλογικά στοιχεία και χαρακτηριστικά με το Εγώ, απλά στα σημεία που δεν ήταν ίδια, το Εγώ συμπλήρωνε το Εσύ. Το Εσύ βοηθούσε επίσης το Εγώ. Όταν δηλαδή το χιόνι πάγωνε στους δρόμους και τα βουνά του Εγώ, το Εσύ έβρισκε τον Ήλιο και τον έστελνε στο Εγώ να λιώσει το χιόνι. Ομοίως και όταν το Εσύ έπασχε από ξηρασία, το Εγώ έστελνε όλα του τα σύννεφα να βρέξουν και να ποτίσουν τις άλλοτε καταπράσινες εκτάσεις του Εσύ, για να ξαναγίνουν όπως ήταν.

Και αφού δεν χρειαζόταν κανείς μας διαπιστευτήρια ή διαβατήριο για να πάει από το Εγώ στο Εσύ και από το Εσύ στο Εγώ μου πρότεινες να μεταναστεύσουμε… μου μίλησες για μία χώρα όπου οι εποχές θα διαδέχονται η μία την άλλη στην σωστή σειρά και με τη σωστή διάρκεια. Μία χώρα όπου τα ομορφότερα δέντρα του Εγώ θα φύτρωναν στα ομορφότερα τοπία του Εσύ. Μία χώρα όπου οι άγριοι δράκοι του Εσύ θα έβρισκαν την θέση τους στις τρομακτικές σπηλιές του Εγώ, φυλώντας τες να μη μπει τίποτα μέσα σε αυτές και να μη βγει τίποτα απ’ έξω. Σε ρώτησα πως λέγεται αυτή η χώρα και μου απάντησες «Εμείς». Το είχα ξανακούσει αυτό το όνομα όταν - παιδιά ακόμη - μας μάθαιναν για τη χαμένη Ατλαντίδα. Μας είχαν πει ότι όποιος βρει τη χαμένη Ατλαντίδα ή τη χώρα του Εμείς είναι πολύ τυχερός άνθρωπος.

Κάθομαι στο παράθυρό μου ατενίζοντας τα βουνά και τις θάλασσες του Εγώ. Αφού στο Εμείς θα βρω ότι έβρισκα και στο Εγώ γιατί να νοιώθω έτσι; Μήπως γιατί είχα μάθει η φουρτούνα να ακολουθεί τη νηνεμία και το χιόνι τον ήλιο; Ή μήπως γιατί είχα συνηθίσει ο εαυτός μου να απαρτίζει ένα ολόκληρο Υπουργικό Συμβούλιο του οποίου δεν ήταν λίγες οι φορές όπου οι αποφάσεις για το Εγώ ήταν σκληρές και ολοκληρωτικές; Προσπαθώ να θυμηθώ που έχω τις βαλίτσες μου. Σηκώνομαι, ανοίγω την πόρτα της ντουλάπας, κατεβάζω τις βαλίτσες και αρχίζω να τις γεμίζω, προσπαθώντας να καταλάβω τι καιρό θα έχει τώρα στο Εμείς για να ξέρω τι να φορέσω στο ταξίδι…