Ήρθε πρώτα η συνειδητοποίηση για το τέλος μιας ακόμα δεκαετίας ή ο απολογισμός; Τι έφερε το άλλο; Πλησιάζοντας τα τριάντα τα flash back χτυπάνε ανελέητα και γυρνάνε στο όταν είσαι λίγο μικρός αλλά και λίγο μεγάλος. Όταν δεν ξέρεις πόσο ανώριμος είσαι και πόσο ώριμος δείχνεις. Όταν δεν έχεις τελική αντίληψη του εαυτού σου και χάνεις πολλά από τα συμπεράσματα που θα έβγαζε η αυτοκριτική.
Είναι ο απολογισμός της αληθινής αγάπης, γιατί κάπου εκεί -στα ξοδέματα- υπήρχε και αυτή. Κι όταν συνειδητοποιείς με ποιον ήταν, καταλαβαίνεις πως δεν έχει αξία ούτε η κουλτούρα, ούτε η ομορφιά, ούτε ο τρόπος ζωής του άλλου, παρά μόνο η αληθινή σύνδεση που πραγματοποιείται μέσα από την συνεύρεση των κορμιών. Μην μπερδεύεσαι, δεν μιλάω για σεξ - αν και κάπως έτσι πάντα ξεκινάει.
Η μνήμη έρχεται πάντα αντίστροφα. Μετράς πρόσωπα, καταστάσεις και ξεθάβεις αυτό που τελικά σε άλλαξε. Εκεί, στην δεκαετία, η ανάμνησή σου με έσωσε. Μέσα σε διάσπαρτα διαστήματα δύο χρόνων κατάφερε να μου επιστρέψει την ευαισθησία που από άμυνα πάσχιζα να χάσω και με τις ειλικρινείς κουβέντες έδωσε απαντήσεις στα γιατί του νεανικού πόνου. Κι ας μην το κατάλαβα αμέσως.
Πρέπει να μιλάς, δεν πρέπει να υποθέτεις. Πρέπει να πιστεύεις όταν βλέπεις πως ο άλλος σε κοιτά στα μάτια και χαμογελά. Ρώτα ακόμα και αν εισπράξεις αποστροφή, άπλωσε το χέρι ή δώσε μια αγκαλιά. Πόσα θα σώζοντας έτσι απλά; Και πόσα όμως δεν θα μαθαίνοντας ποτέ γιατί ο πόνος είναι δάσκαλος και στα είκοσι η ζωή μεγάλη. Κι ας θες να τελειώσει κάπου εκεί...
Νομίζω πια θα με θυμάσαι (αν συμβαίνει κι αυτό) και θα λες πως δεν σ’ αγάπησα. Σε χώρισα χωρίς κανένα έλεος και με τον πιο σκληρό και απότομο τρόπο. - ακόμα έτσι ξεκολλάω τα τσιρότα. Μα ο απολογισμός μου, 10 χρόνια, μετά λέει πως ήσουν η μόνη αληθινή αγάπη, αυτή που έρχεται από την ανθρώπινη τριβή και από την αίσθηση που αφήνει η παρουσία του άλλου και όχι η απουσία.
Άφησε όταν φτάσει το τέλος του κύκλου και κράτησε όταν η σκιά του επιστρέψει. Μάθε να τελειώνεις αυτό που πεθαίνει. Κατανόησε γιατί και ρώτα, όχι όταν έχει παγώσει και οι εικόνες παραμορφώνονται. Ρώτα όταν οι ανάσες ακόμα καίνε και η αλήθεια μοιάζει να μην είναι σημαντική. Η αλήθεια του ασήμαντου λεπτού, η απάντηση του πραγματικού γιατί. 10 χρόνια μετά θα ξέρεις.
Γιατί έγιναν τα λάθη, γιατί σε πόνεσα, γιατί με πόνεσες και γιατί αγαπηθήκαμε. Είναι σίγουρο πως σε έκανα καλύτερο άνθρωπο, είναι σίγουρο πως με γύρισες πάλι στην ζωή τραβώντας με απ’ την στροφή που κόντευα να φύγω. Κόπιασες περισσότερο από μένα και τώρα πια είναι ξεκάθαρο. Όσοι άλλοι χτίσαν πάνω μου μετά δεν θα μπορούσαν χωρίς εσένα, τον αφανή εργάτη της μονοκατοικίας του Μενιδίου.
Είναι ταξικό το θέμα. Τόσο καιρό παίρναν την δόξα ελιτιστές, κουλτουριάρηδες και επαναστάτες. Καλοπερασάκηδες που για λίγο επέτρεπαν ακροατές - και εγώ κάπως έτσι. Κι όμως την αλλαγή την έφερε στην ζωή ένας απλός άνθρωπος, που ήθελε απλά πράγματα μαζί με σένα, τον μπερδεμένο. Πώς να χωρέσεις στα απλά πράγματα; Πώς να κάνει ο άλλος την αλλαγή χωρίς εσένα;
Να είσαι εκεί. Όταν το απλό θαύμα της ζωής επιτελείται να είσαι εκεί. Να έχεις συνείδηση και να ξελαμπικάρεις. Να αυτοχαστουκίζεσαι αν χρειαστεί. Να τολμάς και να μην παύεις να πιστεύεις. Να αγαπάς και να το λες και να ρωτάς ζητώντας να σε ρωτούν. Δεν υπάρχουν σιωπηλές απαντήσεις και ποτέ δεν σταματούν να υπάρχουν ερωτήσεις.
Τριάντα χρόνια χωρίς ερωτήσεις, με λάθος συμπεράσματα, μηδενικές ανασκοπήσεις και μία συνειδητοποίηση. Αν... η ζωή θα ήταν αλλιώς.