Νομίζω είναι Αμερικανική συνήθεια να βάζεις στόχους όταν αλλάζει η χρονιά. Ως τώρα, εκείνα τα παλιά καλά χρόνια όπου υπήρχε ο θεσμός του ρεβεγιόν, ο οποίος είναι πατροπαράδοτος και εγχώριος κατά τους εθνικούς τηλεπλασιέ, οι άνθρωποι καλωσόριζαν το νέο έτος με χαρτοπαιξία, μεθύσι, ναρκωτικά και διονυσιακά όργια... λιπόθυμοι σε μια τουαλέτα αφού είχαν προσκυνήσει μια δυο φορές τον πορσελένιο θεό, παραδομένοι δε σε μια ελπιδοφόρα και θαυματουργή κατάντια. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ο στόχος της "νέας χρονιάς" ήταν άπλα "Δεν θα ξαναπιώ πότε μου".
Είναι λοιπόν άξιο απορίας πως από αυτές τις αθώες εποχές περάσαμε στο ΝΑ ΒΡΩ ΔΟΥΛΕΙΑ - ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΠΟΙΟΣ - ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ - ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΩ ΠΟΤΕ ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΛΕΦΤΑ - ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΩ ΝΑ ΦΑΩ - ΓΕΡΑΣΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.
Αυτό το status quo της μιζέριας και της χαμηλής αυτοεκτίμησης είναι ωστόσο διφορούμενο, πολλοί προφήτες βλέπουν το τέλος του καπιταλισμού. Άλλοι λένε άπλα ότι κρίση είναι θα περάσει... κάααααποια στιγμή.
Υπάρχει η λογική της ηττοπάθειας και η λογική του ξαναρχίζουμε από την αρχή όσο κάτω και αν βρισκόμαστε. Η κοινωνία είναι χωρισμένη στα δύο, οι μισοί έχουν εξελιχθεί σε meta-emo και βροντοφωνάζουν ΚΑΜΜΕΝΑ ΜΕΛΛΟΝ, πότε στα όρια της βουλιμίας και πότε του αλκοολισμού, και οι υπόλοιποι απλά πληρώνουν τα σπασμένα των παραπάνω βλαμμένων.
Καμιά φορά όταν σταματάω λίγο για να δω τι συμβαίνει βλέπω φοιτητές να διαβάζουν μανιωδώς, εργαζόμενους να τρέχουν μην τους απολύσουν και τους υπόλοιπους να τρέχουν γενικότερα. Ξαφνικά και απροσδιόριστα όλοι θέλουμε να γίνουμε κάποιοι γιατί αν δεν τα καταφέρουμε τώρα δεν θα τα καταφέρουμε ποτέ. Γρήγορα να ερωτευθούμε, γιατί οι Γερμανοί είναι ξανθοί και θα μας φάνε τις γυναίκες, γρήγορα να πάρουμε πτυχίο, γιατί τα κολέγια είναι προ των πυλών, γρήγορα να βρούμε δουλειά και ας μην πληρωθούμε πότε. Όλοι ΕΝ ΔΥΟ ΤΡΙΑ φύγαμε... για να βάλουμε τη ζωή μας στα καλούπια που τόσοι προβληματισμένοι φιλόσοφοι μόχθησαν με τόνους αντιψυχωτικά να μας βγάλουν ανά τους αιώνες. Απλά για να μη νιώθουμε άχρηστοι. Για να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε επιτέλους Βάρος.
Ξεχάσαμε το πιο βασικό από όλα... Η ζωή είναι για να τη ζεις. Μ’ ένα καπρίτσιο του καπιταλισμού και των ανοργασμικών που κρύβονται από πίσω του, τα "πρέπει" μας υποσκέλισαν τα "θέλω" μας. Κάποιος λαουτζίκος θα πει έξυπνα και καμαρωτά από τα κατάλοιπα που του άφησαν κατηχητικό, σχολειό και οικογένεια, ότι άμα δεν έχεις λεφτά, έχεις μόνο "πρέπει". Η αλήθεια είναι ότι ανέκαθεν τα λεφτά ήταν το μέσο, όχι ο σκοπός Παλιά αναρωτιόμουν τι ήθελε να γίνει ο εκάστοτε καλοπερασάκιας και πόσο προσπαθούσε γι’ αυτό. Τώρα αναρωτιέμαι αν κανείς θα 'θελε άπλα να γίνει κάτι.
Σου 'χω λοιπόν homework αγαπημένε μου αναγνώστη στα όρια της κατάθλιψης και του παροξυσμού.
Να ένα μίνι ερωτηματολόγιο για το σπίτι:

• Αν έπρεπε να δουλέψεις ένα οχτάωρο τη μέρα εφ' όρου ζωής για να συντηρηθείς και     είχες την ευκαιρία να διαλέξεις ένα επάγγελμα ποιο θα ήταν αυτό;
• Αν απαιτούνταν να δώσεις πόνο, να το σπουδάσεις ή να λιώσεις με τις ώρες για να μελετήσεις αυτό που θες να γίνεις ή ακόμα να βγάλεις και λεφτά για να κάνεις τα παραπάνω, θα το έκανες;
• Έχεις το θάρρος να το κυνηγήσεις ακόμα και αν έπρεπε να αλλάξεις εντελώς τη ζωή     σου;
• Έχεις τη διαύγεια και τη γαϊδουρίσια υπομονή να βάλεις σε μια σειρά τη διαδικασία για να το καταφέρεις με μικρά μικρά βηματάκια;

Αν δεν έχεις απάντηση στη πρώτη ερώτηση τότε πραγματικά ΒΡΕΣ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΝΑ Σ' ΑΡΕΣΕΙ ΗΛΙΘΙΕ. Δεκτές και οι απαντήσεις οι οποίες δεν έχουν να κάνουν αμιγώς με όρους εργασίας - πληρωμής
Λύσε λοιπόν τα παραπάνω και σου εγγυώμαι ότι ο στόχος της νέας χρονιάς θα 'ναι είτε να αδυνατίσεις, είτε να κάνεις σεξ με δίδυμες -ους.

ΥΓ. Αυτή δεν είναι μια ετοιματζίδικη λύση. Απαιτεί να 'σαι ειλικρινής με τον εαυτό σου. Κάτι που μέσα στον αγώνα σου για αυτοπροβολή έχεις ξεχάσει Αν όμως εξακολουθείς να 'σαι δύσκολος πάνω στην αποτελεσματικότητα της παραπάνω μεθόδου, αν πότε με γνωρίσεις see my fuckin smile.
Οι Χίμαιρες ζητάνε συγνώμη από τους ψυχολόγους και τους συμβούλους επαγγελματικού προσανατολισμού αλλά ως τώρα έχετε κάνει απαίσια δουλειά.