Έπρεπε να το διαβάσω από την ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια ξανά και ξανά για να συνειδητοποιήσω ότι η Χίμαιρα ήταν ένα ΤΕΡΑΣ!
Η έννοια της πρότασης «κυνηγώντας Χίμαιρες» δε μου διέφευγε, την έμαθα από τα μικρά μου χρόνια. Αλλά στο παιδικό μυαλό μου και αργότερα στο ενήλικο, κάθε φορά έπαιρνε την εικόνα της πιο μεγάλης τρελής και φλέγουσας επιθυμίας μου ή θα ήταν ένα ονειρικό πλάσμα, κάτι σα νεράιδα -αλλά όχι ακριβώς-, κάτι σε άγγελο -αλλά όχι ακριβώς- ή θα ήταν ένα αόρατο ον.
Θα κυνηγούσα, λοιπόν αυτό το πλάσμα, το οποίο για κάποιο λόγο πάντα είχε την ικανότητα να πετάει όταν το οπτικοποιούσα, ανάλαφρα, αέρινα και θα διέφευγε εύκολα από τις παγίδες μου, αλλά όταν θα το έπιανα θα ικανοποιούσε την πιο τρελή επιθυμία μου.
Να σας συστήσω τις Χίμαιρές μου, λοιπόν:
Η πιο μεγάλη μου Χίμαιρα, και η πιο ανέφικτη και αδύνατη από όλες; Τη θυμάμαι πολύ καλά. Αιώνια Ζωή, όχι για μένα. Ποτέ δε φοβήθηκα τον θάνατο για τον εαυτό μου. Αιώνια Ζωή για το άτομο που έχω αγαπήσει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο! Να νικήσω την αρρώστια, ακόμα και με προσωπικό κόστος.
Η πιο εγωιστική μου Χίμαιρα; Η ευτυχία. Η απόλυτη όμως ευτυχία. Αυτή που είναι σαν ουρανός γαλανός χωρίς ούτε καν ένα συννεφάκι στον ορίζοντα. Έστω και για μια μέρα. Μια μέρα που απλώς ΟΛΑ θα είναι ΤΕΛΕΙΑ.
Η πιο εφικτή μου Χίμαιρα; (οξύμωρο σχήμα, το γνωρίζω) Να μπορέσω, έστω και μια φορά στη ζωή μου, να συγχωρέσω κάποιον. Ολοκληρωτικά όμως! Χωρίς να ξανασκεφτώ την αιτία που έκανε απαραίτητη τη συγχώρεσή μου. Να πιστέψω πραγματικά ότι κάποιος μπορεί να μεταμεληθεί, να μην επαναλάβει, να αλλάξει, και άρα να έχει νόημα να συγχωρέσω και την αρχική του πράξη. Βασικά δηλαδή, να πιστέψω ότι οι άνθρωποι ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ.
Η πιο τρυφερή μου Χίμαιρα; Να θέλουν οι άλλοι να είναι κοντά μου, μαζί μου, τριγύρω μου. Γιατί αυτό και μόνο θα τους ηρεμεί και θα τους κάνει καλό. Να μπορώ να «γιατρέψω» τον πόνο όσων με περιβάλλουν, είτε αυτός έχει προκληθεί από τον ίδιο τον εαυτό τους, είτε από τρίτους, είτε κι από εμένα.
Η πιο ποταπή μου Χίμαιρα; Να είμαι σε μια κατάσταση που να μην έχω ανάγκη από τίποτα. Να είμαι εντελώς αυτόνομη, ανεξάρτητη, αυτεξούσια, από υλικά αγαθά, από άτομα, από καταστάσεις.
Η πιο «σωκρατική» Χίμαιρα; Να μάθω τα πάντα! Να έχω τη Γνώση.
Αιώνιο ταξίδι, λοιπόν, το κυνήγι τους. Αιώνιος αγώνας, αιώνια ελπίδα, ατελείωτη αγωνία και αίσθηση του λειψού, μέχρι να συμβιβαστείς με την αληθινή ικανότητα και δυνατότητά σου.
Γιατί τα όνειρα, τα βλέπεις στον ύπνο σου και τις Χίμαιρες τις κυνηγάς με άδεια φαρέτρα.