Δεν ξέρω αν ήταν το καλύτερο μέρος για να μου συμβεί μια τέτοια περιπέτεια, αλλά σίγουρα έπρεπε αναγκαστικά να βασιστώ στον πιο κατάλληλο άνθρωπο για την περίσταση. Που όταν του είπα "Μήπως όλο αυτό είναι ένα σημάδι να πάψω να ταξιδεύω?", μου απάντησε "Όχι, αυτό σου λέει να ταξιδέψεις κι άλλο." Και στους δυο αρέσει το ποίημα του Antonio Machado,"Caminante no hay camino, Caminante, son tus huellas el camino y nada más.
Ξύπνημα στις 5, café con leche κ χαλβάς με σιμιγδάλι για πρωινό. Ξύπνημα στον Κώστα και hasta luego. 05:35 στην στάση, το σημειώνω ότι ήμουν εκεί 15 λεπτά πριν το πρώτο λεωφορείο. Νέκρα στον δρόμο εκτός από την επόμενη στάση, στα 30-35 μέτρα 6-7 Μεξικανοί περιμένουν να πάνε στην δουλειά. Λιγότερο από 2 ώρες για την πτήση. Μέχρι να τα σκεφτώ, έρχεται επιτέλους το λεωφορείο. 06:27 έτοιμος να κατέβω τις σκάλες του μετρό. Θεωρητικά 6 παρά 10 και το πρώτο μετρό. Κατεβαίνοντας τα πάντα είναι κλειστά. Το πρώτο είναι 06:56. 35 λεπτά με το μετρό για το αεροδρόμιο θα έφτανα στις 7μιση με πτήση στις 08:10.
7μιση στο αεροδρόμιο, πετώντας στο gate με τον ορειβατικό στην πλάτη, τους σφυγμούς να κάνουν ρεκόρ και τα πόδια να τα νοιώθω 500 κιλά από το άγχος. Gate κλειστό. Στο customer service της RyanAir «Γεια σας πετούσα τώρα, έχασα την πτήση?». Χαζή ερώτηση. «Κύριε, έχει επόμενη πτήση το βράδυ.» Έχω ξεχάσει να πω ότι τα οικονομικά χτυπάνε κόκκινο και είμαι με 70 ευρώ. Γρήγορα πίσω στο μετρό και μετά στον σταθμό των τρένων, με την ώρα όταν μπαίνω στον σταθμό να είναι 08:20. Περιμένοντας στην ουρά βλέπω ότι έχει τρένο στις 08:54. Ήξερα ότι το τρένο για Μαδρίτη κάνει 3μιση ώρες περίπου. Σκεφτόμουνα ότι όσο και να κάνει ένα εισιτήριο πάνω από 65 ευρώ... αποκλείεται, δεν θα έκανε. Φτάνω στον ταμία χαρούμενος αλλά έχει μόνο πρώτη θέση. «Και πόσο κάνει?» τεστάροντας τα νεύρα μου, 75 ευρώ, μου απαντάει... Ο λαιμός γίνεται κόμπος, τα νεύρα τεντώνονται πάλι και το αίμα κάνει βόλτες σε τρελές ταχύτητες. Άρα έπρεπε να βρω λεφτά και δυστυχώς δε φημίζομαι για το τραγούδι, να βγάλω ένα καπελάκι και να πιάσω μια γωνία.
Περπάτημα για την Plaza del Ayuntamiento, με δέκα λεπτά αναμονή για λεωφορείο και στις 9  στο σπίτι. Το σχέδιο έλεγε να ξυπνήσω τον Κώστα και να έρθει μαζί μου να μου βγάλει το εισιτήριο, προσέχοντας το επόμενο τρένο να με βγάζει στην ώρα μου στην Μαδρίτη. Το πρόβλημα ήταν τώρα ότι ο Κώστας ήταν σχεδόν άυπνος και ότι το κουδούνι χτυπούσε στο γραφείο στο ισόγειο, ενώ κοιμόταν στον πρώτο όροφο. Χτύπημα του κουδουνιού για 20 λεπτά. Τ ί π ο τ α ! ! ! ! ! ! Μόνο η Λουπίτα να ξύνει την πόρτα και να γαβγίζει. 5 λεπτά μετά... Σουσάμι άνοιξε! Ο «Κώστας με κλειστά μάτια» ανοίγει την πόρτα, και γίνεται  «Κώστας με ανοιχτό στόμα». Σίγουρα δεν περίμενε να με δει. 9μιση στην στάση μαζί, λεωφορείο, Plaza del Ayuntamiento, σταθμός τρένων στις 10:10 αλλά αυτή τη φορά με Κώστα και βασικά, λεφτά.
Έχω αρχίσει να νοιώθω ότι είναι η μέρα της μαρμότας. Συνέχεια στο ίδιο σημείο, σπίτι, αεροδρόμιο, Valencia Nord. Το λέω στον Κώστα και αυτός ισχυρίζεται ότι απλά παίζουμε Crash Bandicoot αλλά χάνω μια ζωή και ξαναγυρίζω στο ίδιο σημείο. True... Περιμένοντας στην ουρά για εισιτήριο πηδάει και κάνει ότι πιάνει ένα πορτοκάλι και φτάνουμε τα 100. Ζωή για τον Crash. Επόμενο τρένο στις 11:25. Σταθμός Βαλένθια, καφές - κρουασάν, μπύρα σάντουιτς με αντζούγιες και λιαστή ντομάτα. Ο σταθμός να μου κουνάει το χέρι. Πηγαίνοντας στο τρένο ένα ψηφιδωτό που λέει “ΚΑΛΟΝ ΤΑΞΕΙΔΙΟΝ” μου κουνάει το μαντίλι...
Τρένο. Πρώτη θέση. Κυριλέ. Στις 3 στον Atocha. Μαδρίτη. Ευτυχώς η "αδερφούλα" μου, μου έχει κάνει δώρο ένα χάρτη του μετρό και έχω δει από πριν την διαδρομή. Atocha-Pacífico-Avenida de América-(Esperanza) ακούγοντας το Proxima Estacion: Esperanza-Mar De Cristal-Aeropuerto T4, 59 λεπτά ακριβώς τρέχοντας με τα πράγματα με μουσική στα αυτιά και παρατηρώντας τον κόσμο. Όλοι με μουσική ή κι ένα βιβλίο. Μια κοπέλα με τσάντα από συνέδριο αυτισμού, autismo.
Στις 4 στο αεροδρόμιο και μια σχετικά νορμάλ ροή στο ταξίδι. Καθυστέρηση στην πτήση στη Μαδρίτη και χαμένες βαλίτσες στο Newcastle... Αποτέλεσμα να φτάσω μόνος, χωρίς  βαλίτσες στο  Sunderland. Πριν  κοιμηθώ  θυμάμαι τον Antonio Machado "Οδοιπόρε δεν υπάρχει δρόμος. Δρόμος είναι τα βήματά σου και τίποτα άλλο".