[απομαγνητοφώνηση hobbistas]
από την συνέντευξη του Γιώργη Χριστοδούλου στο ραδιόφωνο του chimeres.gr

Τα πράγματα στην Αθήνα έχουν γίνει επιθετικά, όχι τώρα, εδώ και καιρό. Είναι μια καλή ευκαιρία αυτά που γίνονται να μας βάλουν σε σκέψεις και να αλλάξουνε πέντε πράγματα. Κατ’ αρχάς να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Τόσα χρόνια στην δεκαετία ‘90 και ‘00, υποτίθεται οτι είχαμε «αρκετές» παροχές. Γιατί λοπόν δεν ήμασταν ευχαριστημένοι; Γιατί η συμπεριφορά μας ως σύνολο, π.χ. γιατί όταν βρισκόμασταν στον δρόμο ήμασταν όλοι τόσο θυμωμένοι; Για ποιο λόγο γινόντουσαν καυγάδες στις ουρές; Γιατί όποιος έβλεπε ένα αμάξι που το οδηγούσε ένας νέος οδηγός με το «Ν» από πίσω, όλοι να θέλουν να περάσουν από πάνω του; Αυτό δεν ήταν η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Υπήρχαν βέβαια άνθρωποι που αντιδρούσανε και έβλεπαν που αυτό θα καταλήξει. Αφού περνάγαμε καλά γιατί πάψαμε σιγά - σιγά να λέμε ευχαριστώ; Νιώθω ότι τα τελευταία χρόνια κάθε φορά που βρίσκομαι στην Ελλάδα, μετά από απουσία μου στο εξωτερικό, το πρώτο πράγμα που μου κάνει εντύπωση είναι ότι όταν σε ρωτάνε κάτι στο δρόμο (ό,τι και αν είναι αυτό) ποτέ δεν λένε ένα παρακαλώ και ένα ευχαριστώ. Μπορεί όλα αυτά για το νεοέλληνα (ή ακόμα καλύτερα τον «ελληνάρα») να φαίνονται τυπικά, πολύ περιττά και ίσως προσποιητά. Όπως για παράδειγμα αυτή η καραμέλα που υπήρχε για πολλά χρόνια, πως οι Εγγλέζοι, οι οποίοι χρησιμοποιούν τους τύπους, προσποιούνται, είναι ψεύτες και υποκριτές. Δεν ξέρω τελικά αν αυτό το τυπικό επαναλαμβάνοντάς το σε καθημερινή βάση γίνεται βίωμα, δεύτερη φύση, αλλά κάτι σου αφήνει. Σου αφήνει πέντε καλούς τρόπους. Σε κάνει να συνηθίζεις την ευγένεια και να απεχθάνεσαι την αγένεια, την αδιακρισία, το κουτσομπολιό κ.π.α.. Τώρα όλο αυτό το ζήτημα πρέπει να το ξαναπιάσουμε από την αρχή.

myspace.com/giorgischristodoulou