Το είχα πάντα στην άκρη του μυαλού μου. Ο άνθρωπος που σκέφτεται χωρίς να το λέει δυνατά. Κατά βάσιν αυτό ήμουν, λιγομίλητος, εσωστρεφής, αποστασιοποιημένος. Και ήρθε η στιγμή που μίλαγα και μίλαγα και μίλαγα, σα να έβγαζα από μέσα μου όλους τους εσωτερικούς μου μονολόγους. Δεν βιάστηκα, απλά έγινε. Αρνήθηκε το υποσυνείδητο να υπολογίσει τον αντίλογο. Κοίταγα τα μάτια απέναντι και δεν έβλεπα κανένα εχθρό, για πρώτη ίσως φορά.

Μετά το υποσυνείδητο άρχιζε να φωτίζει. Μικρές στιγμές που συνειδητά ήθελα να μοιραστώ και η φράση «μου το έχεις ξαναπεί αυτό» να με τυφλώνει. Πότε; Πως; Γιατί; Η συνειδητοποίηση του ανοίγματος, η κατάλυση των φραγμάτων και η απογύμνωση του εαυτού. Σκέψου τα όλα αυτά μαζί με μία αίσθηση απόλυτης έλλειψης ισχύος. Δεν τρομάζεις όσο παγώνεις. Κοκαλώνεις προσπαθώντας να οσμιστείς τι έκανες και το προκάλεσες. Οι συνέπειες για τον άλλο ως προς εσένα, για εσένα ως προς το σύμπαν και για εσένα ως προς τον εαυτό σου. Ναι, εσύ στο κέντρο.

Εσύ που παρακολουθείς τις ειδήσεις και μαζεύεσαι. Εσύ που ζεις την καθημερινότητα μέσα από την ίδια την ζωή. Μπαίνουν τα νέα και οι ενδόμυχες σκέψεις μέσα σου σαν πέτρες σε λίμνη. Σκέφτεσαι και είσαι ακόμα ζωντανός αλλά θα ‘θελες να συλλογάσε,  να εκφράζεις, να συντάσσεις και να καταλήγεις, για να δουν και άλλοι τις πέτρες σου. Σκέφτεσαι ότι κάποτε οι πέτρες θα καλύψουν το νερό, θα φανούν και θα αναγκάσεις τους άλλους να πάρουν έστω και μία στην δική τους λίμνη.

Νομίζω πως δεν θα άντεχα για πάντα να μιλάω χωρίς να με νοιάζει που ακούς. Με φοβάμαι. Μαζί φοβάμαι και αυτήν την απογύμνωση. Στέκομαι και αναρωτιέμαι αν όλη αυτή η στάση ήταν απλά μια επιλογή που καλούμαι να τηρήσω μέχρι τέλους, αν το κάνω ακριβώς γι' αυτό. Είμαι ισχυρογνώμον όσο είμαι και ευάλωτος. Σκαντζόχοιρος που γύρισε για λίγο την κοιλιά του να χαρεί το χάδι σου. ‘Όσα είπες και είπα μένουν, οι λόγοι σαν τα λόγια πολλοί και σταθεροί, κεκτημένοι. Και ακόμα αναρωτιέμαι πόσες πέτρες χωράει η λίμνη...