Περίεργα πράγματα συμβαίνουν εκεί έξω, στη χώρα της λογικής. Είπαμε, η λογική είναι η τρέλα του ισχυρότερου, αλλά κάποιοι το ‘χουν παρακάνει. Ακούω συχνά πολιτικούς που διαχειρίζονται εξουσία, να μιλούν για το πολιτικό κόστος. Οι αναφορές τους συνοδεύονται απ’ τη γενναιότητα της απόφασής τους να το αγνοήσουν. Και αναρωτιέμαι, δεν υπάρχει ένας παρανοϊκός να τους σταματήσει;
Να τους σταματήσει και να τους πει... Μισό λεπτό ρε παιδιά, ποιο πολιτικό κόστος; Εσείς δεν λέτε πως η δημοκρατία μας λειτουργεί άψογα και δεν έχει αδιέξοδα; Άρα οι αποφάσεις που παίρνετε είναι σύμφωνες με τη βούληση της πλειοψηφίας; Όχι μόνο πολιτικό κόστος δεν υπάρχει, αλλά θα ‘πρεπε να σας ευχαριστούν κιόλας που τους αντιπροσωπεύετε επάξια.
Πολιτικό κόστος υπάρχει μόνο όταν έχεις απέναντι σου την κοινωνία και η επίκληση του πολιτικού κόστους είναι ομολογία πως νομοθετείς σε αντίθεση με τη βούληση των πολιτών.
Οι αναφορές λοιπόν περί αψήφισης του πολιτικού κόστους συνοψίζονται στη ρήση: «Δεν έχουμε μεν την πλειοψηφία της κοινωνίας μαζί μας, αλλά ξέρουμε ποιο είναι το σωστό για την χώρα και θα το πράξουμε». Ισχυρίζονται λοιπόν πως η κοινωνία δεν είναι ώριμη να γνωρίζει τι είναι το καλύτερο γι’ αυτήν. Αυτό δεν διαφέρει και πολύ απ’ την έννοια της πρωτοπορίας όπως την όρισαν οι μπολσεβίκοι και οδήγησε στην Σταλινική Σοβιετική Ένωση...
Και όλα αυτά είναι ακόμα μια απόδειξη πως οι εκλογές, αυτή η εξατομικευμένη πράξη κοινωνικής απομόνωσης πίσω από ένα παραβάν, δεν είναι αρκετές για να χρίσουν ένα πολιτικό σύστημα ως δημοκρατικό.
Για να τελειώνουμε:
«Δημοκρατία δεν σημαίνει πως η πλειοψηφία έχει το δίκιο. Σημαίνει πως έχει το δικαίωμα να κυβερνάει.» ~ U. Eco